Kayong mga bumigo sa himagsikan

“Ano bang nangyari pagkatapos ng EDSA? Lumaganap ang kahirapan. Lumaganap ang drugs. Lumaganap ng krimen. Dumami ang mga corrupt. Yang EDSA Revolution ang pinakamasamang pangyayari sa ating kasaysaysan,” sabi ng isang tangang netizen sa Facebook.

“Nagkaroon daw ng freedom pagkatapos ng EDSA. Oo. Freedom na mangurakot, freedom na magdrugs. Mayayaman lang ang nagkaroon ng freedom. Wala nang disiplina ang mga tao,” sabi ng isa pang tangang netizen habang ginagamit ang kanyang freedom of expression sa Facebook.

Ang daming nilang pinupukol at binibintang sa EDSA Revolution, na tila ba ito ay isang kabiguan at sanhi ng lahat ng kahirapan at kamalasang dinaranas ng bansa ngayon. Pero EDSA Revolution nga ba ang may likha ng lahat ng mga problema natin ngayon?

EDSA Revolution: Sanhi ng pambansang problema?

Bago mo sisihin ang EDSA Revolution sa mga kasalukuyang problema ng bansa, tumingin ka muna sa salamin at bumalik sa nakaraan.

Halimbawa, noong balangkasin at ipasa ang 1987 Constitution, ano ang ginawa mo para tutulan ang mga probisyon na sa tingin mo eh di makabubuti sa taumbayan? Ano ang ginawa mo para kumbinsihin ang iyong mga kababayan na tuligsain ang pagpasa sa mga probisyong ito? Ano ang ginawa upang kumbinsihin at pilitin ang kinatawan ng inyong lalawigan upang baguhin ang mga probisyong ito? Kung wala kang ginawa, sino ngayon ang dapat sisihin? Ikaw.

Noong 1993, ibinalik ang bangkay ng diktador na si Ferdinand Marcos sa bansa. Mula noon, ang katawan niya ay naging simbahan ng mga Marcos loyalists, na mas mahal pa ang dating diktador at human rights violator sa halip na sarili nilang bansa. 

Nakabalik ang bangkay ni Marcos ang bansa dahil sa isang kasunduan sa pagitan ni dating Pangulong Fidel Ramos at ng pamilya Marcos. Nakabalik rin muli sa kapangyarihan ang pamilya Marcos. Nahalal si Imelda Marcos bilang kongresista ng Leyte noong 1995. Nahalal naman bilang gobernador at kinatawan ng Ilocos Norte ang mga anak niyang sina Imee at Bongbong noong 1998. 

Nagpatuloy sila sa kanilang political dynasty sa mga naturang probinsya; patuloy rin nilang ipinagkalat ang kasinungalingan na ang rehimeng Marcos ang pinakamaganda umanong yugto sa kasaysayan ng bansa. Ito ay sa kabila ng pag-utos ng mga korte sa bansa at ibayong dagat na ibalik nila sa gobyerno ng Pilipinas ang mga perang ninakaw nila sa kaban ng bayan.

Ano ang ginawa mo upang pigilan ang pagbabalik sa bansa ng bangkay ni Marcos? Ano ang ginawa upang pigilan ang pagbabalik sa pulitika ng pamilya Marcos? Kung isa ka sa mga bumoto kina Imelda, Imee at Bongbong, isa ka sa libo-libong Pilipinong nagbigay kapangyarihan sa political dynasty na ito. Ikaw ang sanhi ng problema.

Anong ginawa niyo pagkatapos ng EDSA?

Ilang mga batas na ba ang naipasa ng Kongreso na hindi naman nakabuti sa mamamayan? Ilang mga panukalang batas na makabubuti sana sa mamamayan ang hindi naipasa ng Kongreso dahil ayaw nilang talakayin at pagbotohan? Kailan ka huling pumunta ng Kongreso upang hikayatin ang iyong kongresista o senador na ipasa o kaya ay tutulan ang isang panukalang batas? Kung di mo ito nagawa sa buong buhay mo, bahagi ka ng mga problema pagkatapos ng EDSA Revolution.

Nang matapos ang EDSA Revolution, ipinagpatuloy mo ba ang pagsunod sa Saligang Batas, gaya ng mga batas trapiko, batas sa pagbabayad ng buwis, at iba pa? Kung isa ka sa mga taong hinaharangan ang tawiran gamit ang kanyang sasakyan, o kaya eh hindi tumatawid sa tamang tawiran, o kaya ay hindi nagbabayad ng tamang buwis, bahagi ka ng mga problema pagkatapos ng EDSA Revolution.

Ilang gobyerno na ba ang lumipas pagkatapos ng EDSA Revolution? Aquino, Ramos, Estrada, Arroyo, Aquino III at Duterte. Ano ang ginawa mo para tutukan sila sa mga bagay na ipinangako nila? Ano ang ginawa mo upang punahin sila sa mga pangako nilang napako? Ano ang ginawa mo upang kalampagin sila kapag tila pinababayaan nila ang kanilang tungkulin o kaya eh umaabuso sila sa kapangyarihan? Kung hindi mo sila pinupuna, hindi nila nakikita na nagpapabaya sila o kaya eh mali ang ginagawa nila. Hinahayaan mong lumaki ang ulo nila. Naging kunsintidor ka ng maling gawain sa ating pamahalaan.

Sa inyong mga komunidad, ano ang ginawa mo upang hindi na muling maihalal ang mga tiwali, mapang-abuso at kapit-tukong mga opisyal? Ano ang naging partisipasyon mo sa mga programang pang-komunidad? Kabilang ka ba sa mga tumutulong na maiparehab ang mga drug addict? Kabilang ka ba sa mga tumutulong upang mailayo ang kabataan mula sa krimen at karahasan? Kabilang ka ba sa mga tumutulong sa mga naghihikahos at naghihirap sa ating bayan? Kung hindi mo ginagawa ang iyong social responsibility, kung nawalan ka ng pakialam sa iyong paligid, bahagi ka ng problema.

Ang gobyerno ay sumasalamin sa mga taong nasasakupan nito. Kung ang gobyerno ay mapaniil, mapang-abuso, walang pakialam at pumapatay, patunay lamang na ang mga nasasakupan nito ay mga alipin at gustong magpaalipin.

EDSA para sa paglaho ng mga problema?

Kung sumali ka sa EDSA Revolution sa buong pag-aakalang gaganda ang buhay mo, nagkakamali ka ng akala. Maging ang mga taong nag-organisa ng EDSA Revolution ay walang ipinangakong ganyang bagay. Wala namang sinabi si Cardinal Sin na kapag sumama kayo sa EDSA Revolution eh yayaman kayo. Wala namang sinabi si Cory Aquino na kapag sinuportahan niyo ang pagpapatalsik kay Marcos eh mawawala na ang mga problema ng bansa.

Ang EDSA Revolution ay isang lamang mapayapang pagpapalit ng gobyerno, mula sa isang mapaniil sa ating kalayaan, tungo sa dapat sanay isang demokratiko at malayaang uri ng pamahalaan. Sa pagkakataong iyon na nawala sa poder si Ferdinand Marcos, pagkakataon na sana natin iyon na gamitin ang ating kalayaan upang baguhin ang umiiral na mga maling kaisipan at sistema ating lipunan. Pero kung ginamit niyo ang kalayaang natamo niyo upang ibalik lamang sa poder ang mga trapong pulitiko, upang bigyang kapangyarihan ang mga pumapatay at mga mapang-abuso, upang hayaan ang mga sumunod na gobyerno na muling lamunin ng tiwaling sistema, upang hayaan ang bansa na patuloy na masadlak sa kahirapan — puwes, hindi kasalanan ng EDSA Revolution iyon. Kasalanan niyo iyon. 

Walang ibang dapat sisihin kundi kayo. Hindi ang EDSA. Hindi ang demokrasya. Ang EDSA ang lansangan lamang. Ang EDSA Revolution ay isang pangyayari lamang. Ang demokrasya ay isang konsepto lamang. Pero ang diwa ng EDSA ay hindi maisasakatuparan kung kayo ay naging inutil, kunsintidor at pabaya. Gaya ng mga Pilipino buong pusong niyakap ang kolonyalismo ng mga Amerikano pagkatapos ng Himagsikang ng 1896, patuloy niyong niyayakap ang mga malulupit at mapang-alipin. Mahal na mahal niyo ang mga tinakala niyo.

Hindi nabigo ang EDSA Revolution. Kayo ang bumigo sa himagsikan.

CAUGHT IN A WEB OF CRIME AND RIGHTS

Photo from Hungeree.com

Crime does not pay. No one is above the law.

Looking back at how these adages came into our society's consciousness, we are reminded of a time when nations were still kingdoms ruled by archetypal monarchs for decades, even centuries. It is this point in history when people questioned their existence as whether solely for life-long servitude or pursuit of personal well-being. It was in this period when people found the answer to their questions: that kings and queens weren't as divine as they thought they are and that the ordinary human can lead a group of people as much as these elites can. Hence, concepts such as human rights and social contract came into being and gave birth to democratic nations we now know today, including our own country.

Rights and the Social Contract

By breaking the shackles of despotism and committing themselves into taking the reins of national leadership, the people of the first democratic nations agreed to establish a covenant. This so-called social contract basically defines what rights free people have as both human beings and citizens and their determination to uphold and protect such rights through their agent – The State. It also stipulates that by letting The State enforce and preserve these rights, citizens will have to surrender some of the same rights in order to achieve such mission and bring forth what is commonly good for all. Hence, by agreeing that crime should not pay and that no one is above the law, in the event that one man breaks the social contract, that man must surrender some of his rights (i.e. the right to free movement) as a consequence of his actions. The same is true when a person, in committing to uphold anyone's honor and reputation, must limit his/her freedom of speech once such speech degrades anyone's well-being.

Rights in the Digital Divide

Photo from Sigmuc.com

Granted the freedom to pursue their well-being and improve their way of life, human beings have made huge strides politically, economically, and technologically. The world became smaller as they developed newer and faster means to communicate and exchange ideas or goods, the testament of which is the evolution from snail mail to social media. Each of these media celebrated freedom of speech in its own way, with social media being the most celebrated by our generation among all these means. Thus, any person within a point in a map, can now speak their minds seamlessly with just a flicker of the keyboard.

However, the celebration of freedom of speech in social media also has its consequences. Just as its predecessors, print and broadcast media, social media has become a platform for attacks against a person's honor and reputation as well as a means to circumvent all other rights in the book. Concepts such as piracy, online pornography, online libel, and cyberbullying were coined to describe such violations. The Internet does seem to put crime above the law with its seemingly free and somewhat anarchic atmosphere.

Where Do We Draw the Line?

With the evolution of crime in the today's Information Age, policing the Internet is seen as a viable option to uphold human rights and protect citizens from themselves and others in accordance to the social contract. But is the Digitial Divide within the scope of our social contracts? Where do we draw the line between freedom in the Internet and protecting human rights?

Governments around the world have come up with different approaches to policing the Web. The United States tried enacting its SOPA (Stop Online Piracy Act) and PIPA (Protect Intellectual Property Act) only to draw tremendous flak from Internet companies and users alike. The Philippines, for its part, succeeded in enacting and signing into law the Cybercrime Prevention Act of 2012 (Republic Act No. 10175), which is aimed at curbing a multitude of criminal acts on the Internet and other platforms of communication. Just like SOPA and PIPA, it was met with massive protests never before seen in the country, which included hacking of government websites by anonymous digital revolutionaries. The law and the subsequent reaction to its passage has received both favorable and negative comments about it both from the masses and the intelligentsia both local and abroad.

A Tightrope to the Right Direction

There should be no doubt about it: we need the Cybercrime Prevention Act of 2012 more than ever. It is perhaps the most crucial step we've made as a nation in response to rampant criminal acts on the Web. Nevertheless, while the ends of the law is justified, the means to achieve these ends should be in accordance to our social contract. Its enforcement should favor both parties, not the State or the citizens solely. By agreeing to uphold and protect their rights and well-being on the Internet, citizens must allow some of their rights, such as the right to free speech, to be limited either by the State or by themselves. The State, by upholding and protecting the rights of everyone on the Internet should not curtail or completely abolish our rights to free speech, expression, and privacy, and should be open to scrutiny regarding their actions.

The State should not be antagonized for enacting this law, nor should citizens be antagonized for their outright disagreement. Rather, both stakeholders must sit down once more and review the social contracts they have established and agreed to and come to a balanced resolution to the issue of cybercrime. Working hand in hand in achieving our goals for a better, happier, and humane society is the key. While online protests are essential in drawing attention to the need for reevaluation, protests that result in the usurpation of other people's rights and delay in State services is a defeatist cause.

Yes, people should not be afraid of governments. After all, we are the government. Hence, we should all be afraid of ourselves and the crimes we could possibly commit on the Net. You may not agree with what I say, but I will defend your right to disagree to it. In the end, I say, our freedom to do what we want should never justify wrong as right. TSS